Ο «κοινωνικός αυτοματισμός» δεν αποτελεί καινούργιο εργαλείο της συντηρητικής παράταξης στη χώρα.

Κάθε φορά που μια κοινωνική ομάδα τολμά να αντιδράσει, διεκδικώντας τα αυτονόητα, η ΝΔ επιχειρεί να τη στρέψει απέναντι σε μια άλλη, αντί να αναμετρηθεί με τις δικές της ευθύνες ως κυβέρνηση εδώ και 6,5 χρόνια.

Σήμερα, αυτό το γνώριμο μοτίβο επαναλαμβάνεται με πρωταγωνιστές τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους.

Αντί η κυβέρνηση να συζητήσει σοβαρά τι θα κάνει για τη μείωση του κόστους παραγωγής, για την αντιμετώπιση της ενεργειακής ακρίβειας, για τα ελλείμματα στις αποζημιώσεις και για τις συνέπειες του δύσοσμου σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, επιλέγει να παρουσιάζει τις κινητοποιήσεις των αγροτών ως απειλή για την «ομαλή λειτουργία της αγοράς».

Κυβερνητικά στελέχη μιλούν για «ταλαιπωρία» και «συνέπειες του νόμου», καλλιεργώντας συνειδητά την εικόνα ενός προνομιούχου αγρότη που ζητά περισσότερα από όσα αντέχει η οικονομία. Ενώ το κράτος είναι αυτό που τους έχει αφήσει απλήρωτους, δεν φρόντισε να ανασταλούν έστω οι υποχρεώσεις τους σε ασφαλιστικά ταμεία, εφορία, τράπεζες, με αποτέλεσμα να βρίσκονται σήμερα σε απελπισία. Κανένας αγρότης δεν βγήκε στον δρόμο για να ταλαιπωρήσει εμάς τους υπόλοιπους ή για να κάνει γιορτές στα μπλόκα.

Πρόκειται για μια κλασική απόπειρα απομόνωσης ενός ολόκληρου κλάδου από την κοινωνική πλειοψηφία.

Η πραγματικότητα όμως, είναι αμείλικτη. Οι αγρότες πουλούν φθηνά στο χωράφι και οι καταναλωτές αγοράζουν πανάκριβα στο ράφι. Αυτό που συμπιέζεται δεν είναι τα κέρδη κάποιας συντεχνίας, αλλά το εισόδημα τόσο των παραγωγών όσο και των νοικοκυριών.

Γι’ αυτό και ο κοινωνικός αυτοματισμός απέναντι στα μπλόκα δεν λειτουργεί. Αλήθεια, έχουν αναρωτηθεί στην κυβέρνηση της ΝΔ αν υπάρχει πλέον έστω μία κοινωνική ομάδα που να μη νιώθει την πίεση της ακρίβειας και των ανισοτήτων επί των ημερών της;

Το ΠΑΣΟΚ, από την πρώτη στιγμή, ξεκαθάρισε ότι τα αιτήματα του αγροτικού κόσμου είναι δίκαια. Η ύπαιθρος ερημώνει και οι τοπικές κοινωνίες βλέπουν τη νέα γενιά να εγκαταλείπει τον τόπο της, καθώς το αίσθημα της μηδενικής προοπτικής διογκώνεται επικίνδυνα.

Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ν. Ανδρουλάκης, παρουσίασε μια ολοκληρωμένη δέσμη προτάσεων, ώστε οι αγρότες να μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια από την εργασία τους. Άλλωστε, αυτό ακριβώς ζητούν όσοι βρίσκονται στα μπλόκα. Τίποτα περισσότερο.

Από το φθηνό και δίκαιο αγροτικό ρεύμα, με ανώτατη τιμή ενέργειας για 5 χρόνια στα 7 λεπτά και μείωση του παγίου, έως την Κάρτα Αγροτικού Πετρελαίου για πραγματική ελάφρυνση στο κόστος καυσίμων, το μήνυμα είναι σαφές, η λύση βρίσκεται στη μείωση του κόστους παραγωγής, όχι στη στοχοποίηση εκείνων που παράγουν.

Στο ίδιο πλαίσιο, οι προτάσεις για ανώτατη τιμή στα γεωργικά και κτηνιατρικά φάρμακα, για ενεργειακές κοινότητες που θα εξασφαλίζουν ενεργειακή αυτονομία και φθηνή ενέργεια, καθώς και για πλήρη διαφάνεια σε κάθε στάδιο των ενισχύσεων, συνθέτουν ένα διαφορετικό υπόδειγμα αγροτικής πολιτικής.

Ένα υπόδειγμα που στηρίζεται στο κράτος δικαίου, στην κοινωνική δικαιοσύνη και στην ανασυγκρότηση του πρωτογενούς τομέα ως κρίσιμου πυλώνα για το δημογραφικό και την περιφερειακή ανάπτυξη.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να μετατρέψει τη δικαιολογημένη οργή και αγανάκτηση σε τεχνητή σύγκρουση ανάμεσα σε αγρότες, εργαζόμενους και φορολογούμενους.

Το ΠΑΣΟΚ απαντά προτείνοντας μια νέα κοινωνική συμμαχία, αυτή των ανθρώπων της παραγωγής, της εργασίας και των νοικοκυριών, απέναντι σε μια πολιτική που τους θέλει μονίμως αντιμέτωπους.

Γιατί το πραγματικό δίλημμα δεν είναι «αγρότες ή υπόλοιπη κοινωνία», αλλά αν η χώρα θα συνεχίσει στον δρόμο της ανισότητας και της απαξίωσης της περιφέρειας ή αν θα επιλέξει ένα σχέδιο που δίνει προοπτική, ελπίδα και ασφάλεια για όλους. Για μια Ελλάδα για όλους.